เดิมทีคนหนุ่มสาวมุสลิมเชื้อสายโซมาเลียที่ลี้ภัยตามครอบครัวเข้ามาตั้งรกรากในทวินซิตี้ไม่ได้มีวิถีชีวิตที่เคร่งครัดในหลักการอิสลามมากนัก  บางคนในหมู่พวกเขาพัวพันกับคดีอาชญากรรม  บางคนเป็นสมาชิกกลุ่มขาโจ๋ข้างถนน  และจำนวนไม่น้อยก็มีวิถีชีวิตที่ไม่ต่างจากวัยรุ่นอเมริกันทั่วไปไม่ว่าจะเป็นกิจวัตรประจำวันหรือความมุ่งหวังของชีวิต  การเข้ายึดครองโซมาเลียของกองทัพเอธิโอเปียในช่วงปลายปี2006 รวมถึงท่าทีในเชิงบวกที่ประเทศสหรัฐอเมริกาเองมีต่อการยึดครองครั้งนี้ดูเหมือนจะเป็นนาฬิกาปลุกตัวสำคัญที่แผดเสียงร้องให้สำนึกบางอย่างที่หลับใหลอยู่ในตัวของวัยรุ่นเหล่านี้ได้ตื่นขึ้น  โดยแต่ละคนก็เดินทางผ่านจุดเปลี่ยนสำคัญจุดอื่นๆในชีวิตไม่ว่าจะเป็นการได้พบกลุ่มเพื่อนที่ตื่นตัวในเรื่องศาสนา   การฟังบรรยายจากอุละมาอฺ และอื่นๆที่ช่วยให้พวกเขาตัดสินใจที่จะ ‘เกิดใหม่’ ในโลกที่ดูเหมือนว่าเป้าหมายของชีวิตพวกเขาจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างแทบจะสิ้นเชิง

                ในที่สุด  หลังจากผ่านการเดินทางทางความคิดและจิตสำนึกอย่างเข้มข้นในชั่วระยะเวลาหนึ่ง  คนหนุ่มกลุ่มหนึ่งจากพวกเขาก็ละทิ้งอนาคตไม่ว่าจะมืดมัวหรือสดใสในดินแดนที่ใครๆขานเรียกว่า ‘ประเทศแห่งเสีภาพ’แล้วมุ่งหน้าสู่ดินแดนแห่งสงครามที่พ่อแม่ของพวกเขาเคยดิ้นรนหนีออกมา  ระลอกคลื่นครั้งใหญ่แห่งการเดินทางนี้เกิดขึ้นในสองช่วง คือปลายปี2007  และช่วงฤดูใบไม้ร่วงของปี2008ที่เพิ่งผ่านพ้นมาได้ไม่นาน

ระลอกคลื่นของการอพยพ

ในปี 2006 การเข้ายึดครองโซมาเลียของเอธิโอเปียได้ทำให้เกิดการตื่นตัวของเยาวชนเชื้อสายโซมาเลียในทวินซิตี้  ทางการสหรัฐฯพยายามปกป้องการยึดครองนี้ในฐานะส่วนหนึ่งของสงครามต่อต้านการก่อการร้ายสากลที่ตนเป็นหัวหอกประกาศแก่ชาวโลก  ในขณะที่ชาวโซมาเลียส่วนใหญ่กลับมองว่ามันคือสงครามครูเสดยุคใหม่ที่ยิวและคริสเตียนต้องการทำกับดินแดนของมุสลิม  ข่าวที่ทหารเอธิโอเปียข่มขืนมุสลิมะฮฺ และเข่นฆ่าประชาชนชาวโซมาเลียได้ปลุกเร้าความรู้สึกที่เคยหลับใหลอยู่ในบรรดาเยาวชนคนหนุ่มสาวให้ตื่นขึ้น   และในที่สุด มันก็นำไปสู่การเดินทางไปร่วมสมรภูมิญิฮาดในโซมาเลียระลอกแรกของคนหนุ่มอายุ20-30ปีเชื้อสายโซมาเลียในทวินซิตี้ที่เกิดขึ้นในช่วงปลายปี 2007  ส่วนใหญ่ของหมู่ผู้ที่เดินทางไปนั้นเคยได้พบปะและรวมกลุ่มพูดคุยกันในมัสยิดอบูบักร อัศ-ศิดดิกซึ่งเป็นมัสยิดที่ใหญ่ที่สุดในมินนีแอโพลิส  แม้พวกเขาจะถูกมองจากสังคมอเมริกันว่าเป็นคนที่พบกับความยากลำบากในการหาพื้นที่ของตนเองในสังคม  พูดง่ายๆก็คือเป็นคนที่ไม่ได้มีความสุขกับชีวิตของตนในอเมริกามากนัก แต่หากพิจารณาในแง่คุณสมบัติก็นับได้ว่าในหมู่พวกเขามีทั้งผู้ที่มีความรู้ในด้านเทคนิคการแพทย์   ผู้ที่มีความเชี่ยวชาญในด้านการซ่อมประกอบเครื่องยนต์  และหนึ่งในหมู่พวกเขาก็คือ ชิรวะฮฺ อะหฺหมัด ชายหนุ่มเชื้อสายโซมาเลียวัย26ปีที่ได้รับสถานภาพพลเมืองอเมริกันแล้ว  และต่อมาเขาก็เป็นที่รู้จักในนามชาวอเมริกันคนแรกที่ระเบิดพลีชีพในโซมาเลีย

ชิรวะฮฺ อะหฺหมัด  เข้าเรียนมัธยมปลายในโรงเรียนรูสลท์เวลท์ ไฮสคูล  เขาเคยมีช่วงชีวิตที่พยายามเลียนแบบวัฒนธรรรมอเมริกันของเพื่อนร่วมชั้นไม่ว่าจะเป็นการทุ่มเทให้กับบาสเกตบอลตลอดจนการแต่งกายและการใช้ภาษาแต่เขาก็ไม่เคยกลืนไปกับสังคมอเมริกันได้แม้จะพยายามสักแค่ไหน  จนกระทั่งจบการศึกษาระดับไฮสคูล ชิรวะฮฺก็ได้พบกับเพื่อนกลุ่มใหม่ พวกเขาเป็นคนเคร่งครัดศาสนา มักพูดคุยในเรื่องการเปลี่ยนแปลงชีวิตใหม่ให้เป็นไปตามหลักการศาสนาอิสลาม พวกเขาเอาใจใส่ในการดำเนินชีวิตตามแบบของนบีมุฮัมมัดมิใช่ตามแบบชาวอเมริกัน และกางเกงของพวกเขาลอยอยู่เหนือตาตุ่ม

นอกเหนือจากชิรวะฮฺแล้วชายหนุ่มอีกคนที่เผชิญประสบการณ์คล้ายๆกันก็คือซะกะรียา มะอฺรูฟ  ซึ่งเคยถูกดำเนินคดีเกี่ยวกับการชกชิงวิ่งราวตั้งแต่อายุ14  และเคยเข้าร่วมแก๊งค์วัยรุ่นกวนเมืองข้างถนน  ต่อมาเขาก็เข้าเป็นนักกีฬาบาสเกตบอลท้องถิ่นทีมหนึ่ง  ชีวิตของซะกะรียา  มะอฺรูฟเปลี่ยนไปในหนทางที่สอดคล้องกับหลักการอิสลามมากขึ้นเมื่อเขาเริ่มเข้ามัสยิดที่อยู่ไม่ไกลจากที่พัก  และด้วยความไพเราะของเสียงของเขา เขาได้กลายเป็นมุอัซซินประจำมัสยิด  โดยต่อมาเสียงอะซานของเขาได้กลายมาเป็นเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือของมุสลิมจำนวนหนึ่งในมินนีแอโพลิส      เมื่อเริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเองให้สอดคล้องกับหลักการศาสนามากขึ้น ในปี2005 ซะกะรียาก็ตัดสินใจไปทาบทามมุสลิมะฮฺคนหนึ่ง  แต่ผู้ปกครองของเธอปฏิเสธเขาทั้งยังเย้ยหยันว่าพวกเขาไม่ต้องการให้ลูกสาวของพวกเขาต้องเข้าไปพัวพันกับสถานสงเคราะห์คนอนาถา   ซาการียาได้เปรยเรื่องนี้กับเพื่อนของเขาว่า “พวกเขาคิดว่าชีวิตเป็นเรื่องของเงินและวัตถุ  แต่แล้วดูเถอะว่าวัตถุเหล่านั้นได้ทำอะไรกับชีวิตของพวกเขาบ้าง”

ดูเหมือนทั้งชิรวะฮฺ  อะหฺหมัด  และซะกะรียา มะอฺรูฟซึ่งต่างเปลี่ยนแปลงตัวเองจากอดีตอันเลวร้ายมาแล้วกำลังพยายามมองหาดินแดนที่สะอาดพอสำหรับอุดมการณ์และความมุ่งหวังของชีวิตพวกเขา  และพวกเขาก็พบว่ามันอยู่ไกลออกไปหลายพันไมล์

หากกลุ่มคนหนุ่มที่เดินทางไปสู่โซมาเลียในช่วงปี2007ถูกพิจารณาว่าเป็นผู้ที่ประสบความยากลำบากในการใช้วิตที่อเมริกา   คนหนุ่มอีกกลุ่มที่เดินทางตามรอยเท้าของพวกเขาไปในฤดูใบไม้ร่วงปีถัดมาก็ถูกพิจารณาว่าเป็นคนที่ประสบความสำเร็จในการเรียนและมีอนาคตที่สดใสยิ่งในประเทศที่ขนานนามตัวเองอย่างไม่เก้อเขินว่าดินแดนแห่งเสรีภาพนี้  หลายคนในหมู่พวกเขาคือคนที่ถูกให้คำจำกัดความอย่างภาคภูมิใจจากญาติพี่น้องว่า ‘เด็กดี’

ในวิทยาลัยการจัดการคาร์ลสันซึ่งเป็นสาขาที่ศึกษาเกี่ยวกับเศรษฐศาสตร์และการจัดการรวมถึงศาสตร์ทางเทคโนโลยีต่างๆของมหาวิทยาลัยมินนิโซตา มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงที่สุดของรัฐมินนิโซตา  มุฮัมมัด ฮัซซาน นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์วัย23ปี ซึ่งเป็นดาวเด่นทั้งในเรื่องการเรียนและการทำกิจกรรมในวิทยาลัย เป็นหนึ่งในตัวตั้งตัวตีที่มีส่วนโน้มน้าวเพื่อนๆมุสลิมของเขาให้เปลี่ยนแปลงทัศนคติที่มีต่อการใช้ชีวิต  เขาเคยประกาศกับเพื่อนๆกลางห้องเรียนว่า “ทำไมเราถึงยังคงนั่งกันอยู่ในอเมริกาโดยไม่ทำอะไรเลยเพื่อพี่น้องของเรา”

ครั้งหนึ่งหลังมีรายงานข่าวจากสถานการณ์สู้รบในโซมาเลียว่าการโจมตีของทหารอเมริกาเพื่อสังหารผู้นำกลุ่มอัช-ชะบ๊าบได้ทำให้มีประชาชนผู้บริสุทธิ์เสียชีวิตไปถึง10คน มุฮัมมัด ฮัซซานก็ประกาศในที่ชุมนุมนักศึกษาว่า “ใครกันแน่คือผู้ก่อการร้ายตัวจริง”   ที่น่าสนใจก็คือก่อนหน้านี้มุฮัมมัด ฮัซซานเป็นหนึ่งในคนที่ปกป้องการยึดครองโซมาเลียของทหารเอธิโอเปียเมื่อปี2006  เขาถึงขนาดเขียนบทความลงในอินเตอร์เน็ตเพื่อแสดงทัศนะเชิงปกป้องกองทัพเอธิโอเปียในช่วงนั้น

ทัศนคติที่เปลี่ยนไปของชายหนุ่มผู้นี้อาจมาจากการเข้าถึงแหล่งข้อมูลเชิงลึกที่เกี่ยวข้องกับสถานการณ์ที่เป็นจริงในโซมาเลียมากขึ้น  เขาเริ่มดาวน์โหลดวีดีโอที่บันทึกภาพการต่อสู้ของมุญาฮิดีนจากเว็บไซต์ญิฮาดิสมาดู  และดาวน์โหลดคุตบะฮฺของอิหม่ามท่านต่างๆมาฟัง  ขณะที่เขาเริ่มทุ่มเทความสนใจให้กับศาสนาและสถานการณ์โลกมุสลิมเช่นนี้ เขาก็เริ่มผูกพันกับชีวิตและผู้คนในมัสยิดอบูบักร อัศ-ศิกดิก  ในช่วงเวลาเดียวกันนั้นเองที่ข่าวการเดินทางไปร่วมต่อสู้ในโซมาเลียของคนหนุ่มรุ่นแรกอย่างซะกะรียา มะอฺรูฟเริ่มแพร่สะพัดออกไป  และมุฮัมมัด ฮัซซานก็ถึงกับออกปากกับเพื่อนสนิทคนหนึ่งว่า “ฉันอยากรู้จักเขา  ฉันอยากไปที่นั้นบ้าง”

นอกจากมุฮัมมัด ฮัซซานแล้ว คนหนุ่มอีกจำนวนหนึ่งก็เริ่มออกเดินทางทางความคิดไปด้วยกัน  มัสยิดอบูบักร อัศ-ศิดดิกดูเหมือนจะเป็นคูนย์กลางของชีวิตพวกเขา  ในหมู่พวกเขามีบุรฮาน ฮะซัน เด็กหนุ่มอายุเพียง17ปีที่มีความเชี่ยวชาญในวิชาคณิตศาสตร์ เขาเป็นที่รู้จักในฉายานามว่า “ลิตเติ้ล บะชีร” เดิมทีเขามีความใฝ่ฝันที่จะเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด  และต้องการโตขึ้นเป็นหมอหรือทนายความ  แต่กลับใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในมัสยิดและท่องจำอัล-กุรอาน  นอกจากนั้นยังมีทรอยย์ แมทธิว กัสติการ์   นักศึกษาคณะวิศวะกรรมศาสตร์วัย27ปีซึ่งเป็นชาวอเมริกันโดยกำเนิด  กัสติการ์ได้เข้ารับอิสลามในช่วงวัยรุ่นโดยมีชื่อมุสลิมว่า‘อับดุรเราะฮฺมาน’ เป็นที่รู้กันในหมู่เพื่อนฝูงว่าเขามีความปรารถนาจะไปศึกษาศาสนาอิสลามในตะวันออกกลาง โดยเขาเริ่มเก็บสะสมเงินสำหรับดำเนินการตามความปรารถนานั้นผ่านการรับจ้างตัดผมและขายรองเท้า   คนหนุ่มเหล่านี้คือกลุ่มคนที่ประกาศความเข้าใจของตนแก่คนรอบตัวเสมอว่า  พวกเขาไม่เห็นหนทางใดที่จะเป็นทางออกสำหรับปัญหาต่างๆในโลกนี้ได้นอกจากจะต้องมีการสถาปนาระบอบคิลาฟะฮฺที่ปกครองโดยใช้ชะรีอะฮฺอย่างแท้จริงขึ้น  และพวกเขาถือเป็นหน้าที่ของตัวเองที่จะต้องร่วมต่อสู้เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งนี้

ไม่กี่เดือนต่อมา คนหนุ่มแห่งมัสยิดอบูบักร อัศ-ศิดดิกก็มีโอกาสได้ติดต่อกับซะกะรียา มะอฺรูฟซึ่งขณะนั้นอยู่ในโซมาเลียแล้วผ่านทางโทรศัพท์ทางไกล  ซะกะรียาได้เรียกร้องเหล่าคนหนุ่มในมินนีแอโพลิสให้เลิกทุ่มเทความสนใจแก่บาสเกตบอล และเชื้อเชิญให้พวกเขาเข้าร่วมการต่อสู้ในโซมาเลีย  คำเรียกร้องของซะกะรียนี้ถูกดาวน์โหลดลงอินเตอร์เน็ต และแจกพาสเวิร์ดสำหรับเข้าฟังให้แก่บรรดาคนหนุ่มหลายร้อยคน  ต่อมาไฟล์เสียงดังกล่าวยังกลายเป็นเสียงเรียกเข้ามือถือหลายเครื่องของคนหนุ่มเชื้อสายโซมาเลียในมินนีแอโพลิสด้วย

                ในหมู่คนฟังคำเชิญชวนสู่ญิฮาดของซะกะรียา มะอฺรูฟ   มุฮัมมัด ฮัซซานดูจะเป็นหนึ่งในหมู่คนที่ตื่นตัวยิ่งกว่าใคร  เพื่อนสนิทของเขาตั้งข้อสังเกตว่าอาจเป็นเพราะในช่วงนั้นเพื่อนสนิทอีกคนของมุฮัมมัดได้เสียชีวิตลงและมุฮัมมัดเองก็กล่าวกับเพื่อนที่เล่าว่า “ฉันเคยคิดว่าความตายเป็นเรื่องของคนแก่เท่านั้น”

                ดูเหมือนคณะกรรมการมัสยิดอบูบักร อัศ-ศิดดิกจะเริ่มเป็นเดือดเป็นร้อนกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในหมู่เยาวชนคนหนุ่มสาวที่มีมัสยิดแห่งนี้เข้าไปเกี่ยวพันอย่างยากจะอธิบายให้เป็นอื่น  อิมามของมัสยิดถึงกับต้องประกาศกับประชาชนว่า “การพูดคุยและเรียกร้องไปสู่การเคลื่อนไหวลักษณะนี้ควรจะต้องยุติลงได้แล้ว” โดยท่านผู้ประกาศไม่อาจทราบเลยว่าในหมู่คนฟังนั้นมีคนหนุ่มจำนวนหนึ่งที่ไม่นานต่อมาจะออกเดินทางไปสู่อีกขั้นหนึ่งของสิ่งที่ท่านกำลังเรียกร้องให้มีการยุติ

ช่วงเดือนตุลาคม  คนหนุ่มกลุ่มนี้ได้เข้าไปที่ศูนย์บริการเรื่องการเดินทางของมหาวิทยาลัยพร้อมกับชายชราเคราขาวคนหนึ่งที่บอกกับเจ้าหน้าที่ว่าเป็นลุงของพวกเขา  ชายชราได้แจ้งความจำนงว่าเด็กหนุ่มเหล่านี้ต้องการตั๋วเดินทางไปโซมาเลีย โดยพวกเขาอยู่ระหว่างรอรับหนังสือเดินทางที่ไปยื่นเรื่องขอทำไว้แล้ว  ไม่กี่วันหลังจากนั้นคนหนุ่มกลุ่มนี้ก็ได้รับในสิ่งที่พวกเขาต้องการโดยเสียค่าจ่ายคนละ1,800 ดอลล่าร์

                เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกจับตาจากทางการ  พวกเขาทยอยออกเดินทางจากอเมริกาในวันเวลาและสถานที่ต่างๆกัน  เพื่อนสนิทของมุฮัมมัด ฮัซซานเล่าว่าตัวมุฮัมมัดนั้นขับรถไปชิคาโกในวันที่1พฤศจิกายน  และโดยสารเครื่องบินจากที่นั่นไปลงดูไบก่อนจะต่อเข้าโซมาเลีย  ด้วยการวางแผนเช่นนี้ในท่ามกลางกระแสข่าวการเลือกตั้งประธานาธิบดีคนใหม่ที่กินเนื้อที่ความสนใจของมหาชนชาวอเมริกันทั้งประเทศไป  ในที่สุดคนหนุ่มกลุ่มนี้ก็สามารถออกเดินทางจากอเมริกาได้ทั้งหมดก่อนหน้าการเลือกตั้งประธานาธิบดีเพียงสามวัน